She Past Away But Couldn't Escape

Bu kez olmasın. Bu kez bu yazı yazmak isteyip yazamadıklarımdan, yazıp sildiklerimden, yazıp yayınlamadıklarımdan olmasın.

Canım acıyor yine. Ama acıma sebebi iki gün önce kestiğim parmağımın verdiği acıdan kaynaklanmıyor. Ondan daha derinde bir yerlerde tam yerini bilemediğim bir sızıdan kaynaklanıyor. Gözümü kapattığımda yine o hiç olmak istemediğim uçurumların kenarlarında, yine hiç olmak istemediğim ruh halinin içinde, soğuk ve terk edilmiş bir göğün altında yapayalnız hissediyorum. bu kadar dip duyguyu yaşamayalı epey olmuştu. Farkında olmadan farkına vardığım her şeyin etkisiyle daha da yükseğe ördüğüm duvar sanki bir daha hiç bu hisse kapılmama izin vermeyecek gibiydi. Ama… Şimdi yine burdaysam öngöremediğim bir şey yüzünden. ne kadar yüksek olursa olsun o ördüğümüz duvarlar. Yalnızca bir şeyin bizi alt etmesini engelleyemiyorlar. Kendimizin… Kaçabildiğimiz binlerce şeyden uzakta kaçamadığımız tek bir şey yüzünden al aşağı oluyoruz. Toz pembe olmasını beklemediğimiz hayatın tozu ve dumanıyla baş başa kalıyoruz. En azından benim durumum şu an böyle. Hayalini kurduğum bir şeylerin acısını çekmeyeli epey bir zaman olmuştu. Şimdi yine farklı bir durum için aynı şeyleri hissediyorum. Sıkışmışlık, tüm duvarları yıkıp kaçmak isteği, ama bu kez kendimden. Ama hiçbir şeyin çözüm olamayacağını anladığında da çözüm için tek ihtiyacın olanın tek kelime dahi etmeye değmeyecek bir boş vermişlik hissi olduğunu bilmek. O noktaya gelmeden de bir şeylerin bitmesini ummak. Kendim hariç başkalarından beklenti içinde olduğum her konuda bu problemi yaşıyorum. Beklenti olmadan hayal kurmanın ne manası var henüz anlayabilmiş değilim. Belki bunu anladığım bir gün kaybolur içimdeki bu his…

Bu hisse sahipken dinlediğim videonun altındaki yorum da bu yazıdaki yazıp sildiğim kısmı özetliyor:

“Eğer burada iseniz, dinliyorsanız/dinleniyorsanız anlaşılmaz, çözülmez bir ruhunuz vardır. Başkaları tarafından yeri gelmiş üzülmüş yeri gelmiş kırılmışsınızdır, yine de onları incitmemişsinizdir. Kimsesiz olduğunuzu düşündüğünüz anda kulaklıklarınıza ve bu ezgilere sığınmış, dertleşmiş ve huzuru aramışsınızdır.”